13 Ekim 2018 Cumartesi

İç Döküş

Saat 12:34 ve ayaklarımda küçük oğlumu uyuması için sallarken, diğer oğlumun da elinde tableti beynini uyuşturmasına müsaade etmişken işte buradayım...

Sosyal medya hesaplarımdan kaldırdığım blog bağlantım sayesinde umuyorum ki, başbaşayız. Umuyorum ki tanıdık birileri yoktur mutsuzluğumu okuyup, kendi hayatına pay çıkarıp, başkalarının üzüntüleri ile beslenen...

Her neyse,

Siz beni tanımayan, muhtemelen de tanımayacak olan güzel insanlar,
Güzel diyorum çünkü hala bu satırları okuyorsanız ve hiç tanımadığınız bu insanın hayatına bir şekilde dokunacak, paylaşacak ve belki bir iki satır yorum yazacak kadar güzelsiniz hepiniz...

Şu an hayatımın en güzel döneminde miyim acaba, ne dersiniz?

27 yaşında genç bir anne, iki sağlıklı güzel evlat, işleri şükür yolunda giden ve çalışmıyor olmama rağmen evini geçindiren bir eş, babamın yeni aldığı evde oturuyor olmamız, temiz - güzel eşyalar, güzel bir beden  ince bir fizik, kitaplarla dolu bir ev 🏡...

Çok şükür, böyle yazınca daha çok farkına vardım şuan sahip olduğumuz nimetleri. Asla hadsizlik edip  nankör biri  olmak istemem. Allah herkese daha iyilerini nasip etsin, şu üç  günlük dünyada sıkıntısız, kedersiz geçirelim İnş günlerimizi.

Ama içim sıkılıyor dostlar...

Her günümün evi toplayıp, yemek yapıp, üç beş kitap okuyup, çocuklarla ilgilenerek geçmesi ruhumu köreltmeye başlıyor.

Yavaş yavaş tükeniyorum sanki...

Asla büyük konuşmamalı insan çünkü ben tam o büyük sözlerimin ortasındayım şuanda.

İlk çocuktan  yıllar sonra ikinci çocuk ne zaman? Diye sorduklarında ben 'Ben hayatını sadece çocuk büyütmüş biri olarak geçirmiş biri olmak istemiyorum. Bu hayat sadece anne olmak için değil, benim de hedeflerim hayallerim var...' cevabını verirdim. Vardı da...

İşe giderken İngilizce öğrenmeye çalışır, Deli gibi kitap okurdum ayakta geçen metro yolculuklarında..

Sonra ikinci kez anne oldum. 🤗 Sanki ilk kez gibi öyle güçlü ki bu duygu  İçime sine sine verdim tüm zamanımı , her dakikamı...

Şimdi neredeyse 2 yaşında, kendini bir anlamda kurtarmış bir çocuk var karşımda, anneliği ve çocuklarımı çokk seviyorum ama ben bu anne profiline sıkışıp kaldım sanki !

Geceden toparlanmış bir ev, temiz bir mutfak ve tertemiz bir ev olmadan huzuru yakalayamıyorum. Tüm koşullar hazır olmadan ne tv açıyorum, ne bir kahve içip kitap alıyorum elime...

Zihnimdeki tüm yapılacaklar bittiğinde ise neredeyse akşam üzeri olmuş ve yemek yapma zamanı gelmiş oluyor.

Tamam, bu kadar abartmayalım, bu zaman içinde dışarı çıkıyor, yeni kitaplar alıp satışa sunuyor ve online sahaflık yapmaya devam ediyorum.  Peki ya ben???

Kendim için ne yapıyorum?


İşten geç gelen, kendi işi olduğu için çalışma saati net olmayan bir eş ve yalnız yaşayan, yalnız akşam yemeği yiyen ve iki çocukla ilgilenirken zaten sinirli bir yapıya sahip olan - dırdırcı kadın profilini tam anlamıyla yansıtan BEN...


Hani hayaller?
Hani anlayışlı ve yardımcı bir eş??
Hani takdir eden güzel insanlar?

Çırpınışımı eşim dahil kimse görmüyor gibi...
Yoksa umrumda değil mi bütün gün uğraşılmış çocuklar ve temiz bir ev, hergün düzenli yapılan yemekler...

Bakımlı ama suratı düşmüş bir eştense, dağınık bir ev ama kafası dertli toplu bir eştir belki beklediği bir erkeğin...

Peki benim beklentilerim???

Biraz takdir, biraz farkında olma ve az destek ile yapamayacağım fedakarlık yokken ben sadece kendi kendime karada kürek çekiyor gibi hissediyorum.

Canı cehenneme diyorum, başlarıö evine de işine de...! Kendime bakacağım, öncelik kendi mutluluğum olacak diyorum ama yaşadığım evi boşveremiyorum  olmuyor...

Hayatımı yaşayamıyor gibi, boşa harcıyor gibi hissediyorum.

Dahası babasız çocuk büyütüyor gibi, yalnız yaşıyor gibi... Sanırım bu en çok acıtanı...




10 yorum:

  1. Yavrum, yazını dikkatle okudum. Gerçekten için bayağı sıkılmış.Tekdüze bir hayat, insanda hiç adım atamıyormuş hissini uyandırıyor. Bir zamanlarki bana benzettim. İnsanın kendisi için hiçbir şey yapamaması... Gerçekten seni anladım da nasıl teselli ederim bilemedim. Ben empati duygusu fazla gelişmiş biriyim. Dilerim bazı şeyler seni mutlu edecek şekle girer. Sevgilerimi ve en iyi dileklerimi bıraktım sana. Ece ablan...

    YanıtlaSil
  2. Merhaba Ece ablacım. 🤗
    Yazmak bile öyle rahatlattı ki, birde anlıyor olmanı okumak... Teşekkür ederim Sıkıntılar paylaştıkça gerçekten de azalıyor. İnsan insana nasıl da merhem oluyor, sadece varlığını hissettirmek bile çok şey ifade edebiliyor. Teşekkür ederim yorumun için. İyi ki yazdın..

    YanıtlaSil
  3. Teskin eder mi cümlelerim bilmiyorum LAyd'im ama aynı yaşlarda anne olmuş aynı yaş grubu çocuğu olan biri olarak diyorum Bazen tek düzelik bile çoğu dertten daha iyidir. Hem geçte olsa eve gelen bir babaları olduğunu bilen çocukların "Benim neden babam yok, Babam neden beni istemedi" diyen kızımdan daha iyidir. Sıkma canını sadece biraz zaman tanı anneliğine , olur mu ? Emin ol zamanla taşlar oturur , rayına girer her şey. Hunharca öpükledim kuzuları ve seni :)

    YanıtlaSil
  4. Haklısın, insan elindekilerin kıymetini bilmek ve şükrünü yapabilmek için az çevresine bakınsa daha iyi anlıyor sahip olduklarını... Herkesin sıkıntısı farklı, dilerim mesajlarınızla içime gelen ferahlık hepimizin hayatını kuşatsın...Senin ve hepimizin kuzuları için güzellikler, mutluluk dolu yaşamlar nasip etsin Allah. 🤗

    YanıtlaSil
  5. Satırlarınızı okuyunca çok üzüldüm.Aynı şeyleri çocuklarım küçükken yaşadım.Kendimle çeliştim,sorguladım,içime kapandım.Kısır döngü içerisindeyim de hiç çıkamıyacakmışım gibi gelirdi.Çok şükür çocuklar büyürken yavaş yavaş her şey yoluna giriyor,gerçekten giriyor ;)Biraz daha zamana ve iyi bir arkadaş veya dosta ihtiyacınız var.Tırnak içinde söylüyorum bu durumda Eş'ler genelde yardımcı olmuyor Ülkemizde :((
    Dilerim biraz ferahlamanıza yardımcı olmuşumdur.Çok sevgiler...(geçecek,geçecek)

    YanıtlaSil
  6. Çokk teşekkür ederim, ferahlama ne demek .. İçime su serptiniz. 🤗
    Geçiyor değil mi, işin en can sıkıcı kısmı eşlerin bu dönemde konuk oyuncu misali olayları dışarıdan gözlemlemeleri sanırım ama ne yapalım. 🤗

    YanıtlaSil
  7. Çocuk konusunda illaki destekleri oluyor ama seninde dediğin gibi babalar sadece konuk oyuncu ondan beklentilerini bir kenara bırak.Evi de ara sıra sallayıver inan çok kirlenince temizlemesi daha zevkli oluyor.Kır bu döngüyü saplanmışın eve,çık gez haftada en az 3 gün program yap.Bir akşam tost yesinler bir akşam çorbaya talim etsinler.Yeterki sen o gece "oha ne eğlendim" de.Sana bakan dünya yansa bir gram otu yanmaz bu kadının desinler.Bak o zaman kalıyor mu dert tasa

    YanıtlaSil
  8. blogumu ziyaret edermisiniz http://webkuzgun.blogspot.com/

    YanıtlaSil
  9. Ben bir baba olarak eşime hep destek olmak istedim, ancak annelik çok farklı, özel bir süreç. Ne kadar temas etsek de o duyguyu veremiyoruz çocuğumuza. Eşim çalışma hayatını seçti, bu da bizi tek çocukta bıraktı gerçi , zaman zaman bunaldığı hatta bunaldığımız anlar oldu. Hayat akışı içinde tüm boşlukları ve sıkıntıları dolduruyor, biz sıkıntılı süreçleri atlattık. Hayat sürekli aynı yönde ilerlemiyor, emin olun. Değişim gelecektir.

    YanıtlaSil
  10. Merhabalar,sizi yeni keşif ettim.Faydalı içerik ile dolu blogunuzu sevdim.Takip ve izlemeye aldım.Bana da beklerim(tariflimutfak/sibelinyemekleri).Başarılar dilerim.

    YanıtlaSil

Bir Yorum Patlat , Dünya Sesini Duysun ...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...